Nim przystąpimy do sadzenia roślin, należy wybrać i przygotować dla nich miejsce. Przygotowanie miejsca nie powinno sprawiać problemu, trzeba jednak dowiedzieć się jaką ziemię "lubi" nasza roślina oraz jakie rozmiary osiąga. Planując sadzenie roślin w ogrodzie, należy brać pod uwagę przede wszystkim ich wymagania. Sadzenie wybranych roślin tylko dlatego, że nam się podobają, na nieodpowiednim miejscu jest działaniem na krótko - po 2-3 latach rośliny te zaczną gorzej rosnąć i wyglądać nieatrakcyjnie.

Przygotowanie gleby pod sadzone krzewy powinno być wykonane wyjątkowo dokładnie, ponieważ po ich posadzeniu wszelkie poprawki są ogromnie trudne do wykonania. Przede wszystkim trzeba usunąć wszelkie typowo budowlane zanieczyszczenia gleby, takie jak gruz, doły po wapnie, niepotrzebne fragmenty podmurówek i inne ślady prac budowlanych. Dokładnego usunięcia wymagają też wszystkie chwasty wieloletnie, takie jak: perz, ostrożeń (oset), mniszek. Jeśli możemy, to przynajmniej na kilka miesięcy przed planowanym sadzeniem dobrze jest opryskać chwasty systemicznym, dolistnym herbicydem Roundup'em, który w ciągu 4-8 tygodni zniszczy wszystkie chwasty wraz z ich podziemnymi częściami.

Na naszej szkółce większość roślin ozdobnych produkowna jest w doniczkach, co pozwala je wysadzać o każdej porze roku prócz zimy. Posiadamy również rośliny uprawiane w gruncie - przeważnie są to gatunki i odmiany stosowane w żywopłotach. Takie roślinki należy sadzić wiosną (gdy minie odwilż do połowy maja) lub jesienią (od połowy września do pierwszych mrozów). Rośliny kopane są z odpowiednio dużą bryłą, by szanse przyjęcia były bliskie 100%.

Drzewa i krzewy o liściach sezonowych, czyli opadających na zimę, należy sadzić w okresie bezlistnym jesienią lub wczesną wiosną. Termin jesienny jest nieco lepszy do sadzenia od wiosennego, ponieważ zwykle wtedy okres na ukorzenianie jest dłuższy niż wiosną. Wiosną często szybko nadchodzą gorące dni, co nie jest korzystne dla ukorzeniających się roślin. Jednak niektóre z nich np. buki, graby, robinie, głogi lepiej znoszą sadzenie wiosenne.

Drzewa i krzewy iglaste oraz liściaste zawsze zielone (np. mahonie, bukszpan, ostrokrzewy) należy sadzić zaraz po zakończeniu przyrostu, a więc już od końca sierpnia albo przed rozpoczęciem przyrostu w końcu kwietnia i maju. Te krzewy sadzimy zawsze z bryłą korzeniową.

Zakupione krzewy lub drzewa, do czasu posadzenia powinny być zadołowane w wilgotnej ziemi, w zacienionym miejscu. Przed sadzeniem dobrze jest przyciąć korzenie na około 15-20 cm i namoczyć je przez kilka godzin w wodzie. Najcenniejsze dla roślin są drobne, cienkie korzenie, które najwcześniej zaczną pobierać wodę. Rośliny sadzone w słonecznie dni trzeba chronić przed słońcem, by nie przesychały.

Krzewy sadzimy tak głęboko, jak rosły w szkółce lub niewiele głębiej (2-3 cm). Korzenie należy przysypać rozluźnioną, urodzajną glebą, potrząsając lekko rośliną tak, aby gleba wypełniła przestrzenie między korzeniami. Bardzo ważne jest mocne uciśnięcie gleby wokół sadzonych krzewów. Umożliwi to podsiąkanie wody z głębszych warstw. Posadzone krzewy liściaste należy przyciąć wiosną na wysokość około 20 cm.

Z bryłą ziemi sadzi się przede wszystkim duże krzewy iglaste lub liściaste zawsze zielone. Rośliny z bryłą ziemi powinno się sadzić tylko jesienią lub wiosną, w okresie spoczynku rośliny. Bryła ziemi powinna być zwarta, nie pokruszona, lekko wilgotna i owinięta w jutową lub drucianą siatkę. Wielkość bryły musi być proporcjonalna do wielkości rośliny - im bryła większa, tym przyjęcie pewniejsze. Miejsce pod krzew przygotowujemy wykopując dół, który powinien być około dwa razy większy od bryły korzeniowej. Lepszą ziemię (czyli wierzchnią warstwę gleby, tj. 1 sztych szpadla) należy sypać podczas sadzenia w okolicę korzeni, a tę gorszą można rozłożyć na sam wierzch, gdzie jest niewiele korzeni.

Przenosząc roślinę z bryłą ziemi należy uważać, aby bryła się nie rozpadła - najlepiej obejmując rękoma. W żadnym wypadku nie należy podnosić rośliny, chwytając za pień. Jeżeli bryła jest za ciężka dla jednej osoby, to trzeba ją ostrożnie położyć na kawałku tkaniny lub folii i przenosić w dwie osoby.

W przypadku, gdy bryła korzeniowa zostanie uszkodzona w trakcie transportu lub sadzenia, maleje szansa przyjęcia się rośliny. W takim wypadku należy szczególnie zadbać o stałą wilgotność gleby po posadzeniu oraz ograniczyć transpirację, czyli parowanie wody z rośliny przez owinięcie jej siatką cieniującą, jutą lub inną tkaniną przepuszczającą powietrze. Po posadzeniu roślin z bryłą korzeniową nie należy mocno ugniatać gleby wkoło rośliny, lecz wokół bryły.

Rośliny tak produkowane maja największą szansę przyjęcia się na nowym miejscu. Ich przechowywanie jest ułatwione, nie trzeba ich sadzić zaraz po zakupie, mogą czekać na posadzenie nawet kilka tygodni pamiętając jedynie o tym, aby podłoże w pojemniku nie przeschło. Kolejną zaletą takich roślin jest bardzo długi okres sadzenia, praktycznie trwa on przez cały rok, poza czasem, gdy gleba jest zamarznięta. Szczególnie jest to ważne, gdy chcemy posadzić krzewy w środku lata. Krzewy z pojemników sadzimy tak głęboko, aby cała bryła korzeniowa była zagłębiona w glebie. Jeśli po zdjęciu pojemnika okaże się, że korzenie są mocno posplatane i poskręcane, należy je lekko przyciąć i bryłę nieco rozluźnić. Spowoduje to szybsze wyrastanie nowych korzeni i łatwiejsze przyjęcie się rośliny.

Bez względu na to, czy sadzimy rośliny z odsłoniętym korzeniem, bryłą korzeniową czy też krzewy uprawiane w pojemnikach, zawsze podlewamy rośliny po posadzeniu. Celem tego zabiegu jest nie tylko namoczenie korzeni świeżo posadzonych roślin, ale przede wszystkim dokładne ich oblepienie najdrobniejszymi cząstkami gleby i usunięcie z podłoża nadmiaru powietrza. Dlatego obfite podlanie roślin po posadzeniu jest tak ważne - powinno być wykonane nawet podczas deszczu.

Podlewanie można sobie ułatwić, zostawiając po sadzeniu niewielkie wgłębienie, które umożliwi gromadzenie się wody wkoło roślin i nie pozwoli na jej spływanie.

Po podlaniu glebę wkoło posadzonych roślin należy wyłożyć ściółką.

Ściółkowanie np. grubą korą, zrębkami lub grubym żwirem zatrzymuje zgromadzoną w glebie wilgoć, ogranicza rozwój chwastów oraz ułatwia pielęgnację posadzonych drzew czy krzewów oraz sąsiadującego z nimi trawnika. Poprzez taki zabieg koszenie trawy między poszczególnymi roślinami jest ułatwione i zmniejsza niebezpieczeństwo uszkodzenia ich przez kosiarkę.

Ważna jest też funkcja estetyczna ściółkowania. Rośliny, prezentujące się na brązowym tle kory czy jasnego żwiru wyglądają na bardziej zadbane i wydają się większe niż są w istocie. Wokół wysokich krzewów lub drzew rolę ściółki mogą pełnić rośliny okrywowe, takie jak: trzmielina (Euonymus), runianka (Pachysandra) czy bluszcz (Hedera) albo niskie, zadarniające byliny.

Roślin nie należy nawozić podczas sadzenia. Duże stężenie soli mineralnych niekorzystnie wpływa na przyjmowanie się roślin i rozwój korzeni: w pierwszym okresie wzrostu powinny się one szybko rozrastać, szukając składników pokarmowych w glebie. Jeśli nawozy zastosujemy od razu po posadzeniu rośliny, korzenie nie będą się mocno rozrastać, korzystając z podanych składników odżywczych.

Rośliny posadzone jesienią nawozimy wiosną dopiero po zauważeniu pierwszych oznak wzrostu. Rośliny sadzone wiosną powinny dostać niewielką dawkę nawozu dopiero po 2 miesiącach od posadzenia. W pierwszym roku po posadzeniu nawozimy rośliny, stosując połowę zalecanej dawki nawozu. Każdej następnej wiosny dajemy pełne nawożenie, używając nawozu mineralnego wieloskładnikowego. Takie nawożenie należy regularnie powtarzać, 2-3 razy od maja do lipca, w dawce podanej na opakowaniu. Innym, bardzo wygodnym rozwiązaniem jest zastosowanie nawozu o przedłużonym działaniu, który stosuje się tylko raz w sezonie, na wiosnę. Polecamy takie właśnie rozwiązanie gdyż z takiego nawozu składniki pokarmowe uwalniają się stopniowo w ciągu całego okresu wegetacji i systematycznie odżywiają roślinę. Poza tym nawozy o spowolnionym działaniu mają tę szczególną zaletę, że nie można ich przedawkować - roślina pobierze tyle składników pokarmowych ile jej będzie potrzebne, reszta nawozu zwyczajnie się rozłoży. Mają też wadę - stosunkowo wysoką cenę. Szczególnie intensywnego nawożenia wymagają żywopłoty strzyżone częste strzyżenie powoduje szybki przyrost nowych pędów i wyjątkowo duże zapotrzebowanie na składniki pokarmowe.

Po każdym zastosowaniu nawozów roślinę należy podlać.

Zdecydowanie lepiej jest podlewać rzadziej, ale większą dawką wody. Korzenie roślin sięgają zwykle głęboko i aby woda z podlewania dotarła do nich, musi być podawana odpowiednio dużej ilości. Dzięki nasiąknięciu głębszych warstw gleby, wody wystarczy roślinom na dłuższy okres. Częste, ale krótkotrwałe podlewanie zwilża jedynie wierzchnią warstwę gleby, która szybko wysycha, a woda nie dociera do korzeni.

Dobrym rozwiązaniem jest zastosowanie węża do podlewania kroplowego. Instalację taką można kupić gotową w sklepach ogrodniczych lub firmach zajmujących się nawodnieniami lub też posłużyć się wężem ogrodniczym, w którym musimy zrobić małe otworki, co 30-40 cm i zaślepić koniec. Taka linia kroplująca może leżeć na powierzchni ściółki lub być nią przykryta, aby była niewidoczna.

Powolne i systematyczne nawadnianie wystarczy przeprowadzać raz w tygodniu przez kilka godzin, wówczas daje ono najlepszą gwarancję optymalnego nawodnienia.